Sayın Bayan Zweer,
Çocuk ve gençlik yardımında yapısal reforma ilişkin ilk yasa taslağını tarafımıza ilettiğiniz için teşekkür ederiz.
ISPPM – Doğum Öncesi ve Perinatal Psikoloji ve Tıp Uluslararası Derneği (e.V.), 50 yılı aşkın süredir gebelik, doğum ve doğum sonrası dönemdeki deneyimlerin izleri ve sonuçlarıyla yoğun biçimde ilgilenmektedir.
Bu yaşam dönemi yasa taslağında yer almıyor olsa da, birçok belirti ve kısmen otizm gibi engelliliklerin köklerinin, nedenlerinin bu ilk yaşam evrelerindeki elverişsiz koşullarda atıldığını ve geliştiğini belirtmek isteriz.
Nobel ödüllü James Heckman’ın daha yeni bir çalışması, bizim de yıllardır uygulamada gözlemlediğimiz bu durumu ortaya koymaktadır.
Çocuk ve gençlik yardımında ele alınan ve belirlenen birçok takip maliyeti, hamile kadınlara ve ailelerine yönelik kapsamlı—yalnızca tıbbi değil, özellikle de psiko-sosyal—bakım ve hizmet sunumu olsaydı, ciddi ölçüde azaltılabilirdi. Sağlıklı bir embriyonal gelişimin, annenin duygusal ve psikolojik durumuna ve sosyal çevresine bağlı olduğu artık bilimsel olarak tartışmasızdır. Ne yazık ki tam da bu alanda son 20 yılda defalarca ciddi kısıtlamalar ve kesintiler yapılmıştır. Doğuma hazırlıkta ve en son yeni Ebe Yardımı Sözleşmesi (01.11.25) ile, gebelik takibi ve ebelerin doğum sonrası bakımındaki mali kesintiler nedeniyle, özellikle kırsal bölgelerde hamilelere ülke çapında kapsamlı bir bakımın sağlanması şimdiden artık mümkün değildir.
Hamilelerin korku, güvensizlik ve kaygıları, doğmamış bebeğin stres potansiyelini artırır ve insanların yaşamlarında stres, zorlanma ve artan talepler karşısında daha sonraki dayanıklılık ve düzenleme becerileri üzerinde zayıflatıcı bir etki yapar. Doğum travmasının önemi sevindirici biçimde kamuoyunun daha fazla ilgisini çekmekte; bunun anne-çocuk ilişkisi açısından bağlanma bozukluğu gibi ağır sonuçları da daha görünür hâle gelmektedir.
Ayrıca bir yaşındaki çocukların—çoğu zaman daha da küçükken—kreşlere erken yerleştirilmesi sağlıklı beyin gelişimini olumsuz etkiler (bkz. Prof. Dr. Joachim Bauer, Freiburg Üniversitesi). Kurumlardaki bakım personeli-çocuk oranı tamamen yetersiz, hatta ihmalkâr düzeydedir; bunun çocukların psiko-sosyal gelişimi üzerinde uzun vadeli sonuçları vardır ve gelişim psikolojisinin onlarca yıldır bilinen, kanıta dayalı ve doğrulanmış çalışmalarıyla çelişmektedir.
Çocuk ve gençlik yardımı alanında çok yetkin değiliz; ancak bu bulguların değerlendirmelere ve müzakerelere dâhil edilmesinden büyük memnuniyet duyarız.
Sonuç olarak, doğum öncesi ve perinatal yaşam evrelerinin önemine ilişkin toplumsal bir bilinçlendirme okullarda yapılmalı ve bu alanda çalışan tüm meslek gruplarının mesleki eğitim ve üniversite müfredatlarında yer almalıdır.
Yaşamın başlangıcında iyi, kapsamlı ve ülke çapında psiko-sosyal bakım ve hizmet sunumu oluşturulsa, gençlik yardımı temelden rahatlatılmış olur!
Saygılarımızla
Kola B. Brönner, ISPPM Başkanı